Şehre Selam

Geceleri güzeldir sokaklar. Kızıl ışıkların kanattığı kaldırımlar. Toplum baskısından kara poşetlere bürünmüş yahut ansızın kaldırıma kapaklanmış cinayetler gibi üstü gazetelerle örtülmüş abi, abla sütü, arpa suyu ya da mey yani nam-ı diğer günah içkisi, gavur şerbeti şarap… Bir de sigaranı takarsın yanına dal dal sanki nefes almayı hak etmiyormuşsun da ona hüzünlenmişsin gibi… Belki de hayatı becerdiğini sanıp keyif sigarası yaktın. Ya da tam tersi artık hayat tarafından becerilmeye alışmışın… Ne sikimse işte… Peki ne kadardır bakmadın tependeki yıldızlara?? Aaa evet artık pek de bakamazsın zaten, medeniyet orospusu şehirler açmış sütyenlerini şehir ışıklarını sallıyor sana. Ya da çıkartmış pantolonundan cep siken mekanlarını, puşt gibin ibnem gibin… Kafanın üstünde sonunu bilmediğin bir karanlık, götünün altında kocaman bir top… Şehir seni tesbihi yapmış oğlum. Sen çarksın. Ufacık da olsan bir çark… Haa sana bir sikime yaramıyorsun deselerde inanmaaa… Sen olmasan işçiler işsizlikten nasıl korkardı ya da nasıl zengin yaşamlara özenirdi özentiler? Heh ne de zengin… Bana şu godomanlık muhabbeti altın kaplama ala franga bir klozet gibi geliyor; dışı altın ama içi bok dolu… Sen olmasan nasıl hayta olurdu bu çocuklar; gencecik yaşlarında mafyacılık oyununa özenip nasıl hapis yatarlardı? Nasıl tetikçi bulurdu mafyalar şirketler? Sen kendini özgür sanıp, sabah 8 de akşam 5 kadar kölesi olmasan, şirketler ne yapardı? Hem asker de lazım bu dünyaya. Patronlarının karnı acıkıyor çünkü. Havyar lazım altın tepsiler de jakuzi sefası çekerken. Sen olmasan kim bağlardı o kadar insanı TV’ye? O kadar aptal şovu onlara kim izletebilirdi? Kim onları kitaplardan ve gerçeklerden alıkoyabilirdi?? Kim özenti şairler yaratabilirdi bu kadar? Sen “Sen mi kurtaracaksın lan bu memleketi?!” demesen… Sen onu demesen kim onların ümitlerini kıracaktı? Ya bak gördün mü ne de çok şeye yarıyorsun… Haha koyunları yöneten koyun… Kredi kartlarının, maaşının esiri ama kendini efendi sanar her sofrada. Ya da sinik özgüvensiz bir korkak… İşte kardeşim sen Matrix’i, Fight Club’ı aksiyon ve dövüş filmi sanıyordun ya, işte ondan böylesin… Sen şiirleri bir tek hatun kaldırmak için okuyordun ya! Sen kahraman olmak için meydanlara, cephelere koşuyordun ya! Sen kendini bir bok sandığın için insanları dinlemiyordun ya! Sen aşk diye sikişin amına koyuyordun ya! Sen kadın-erkek, çoğunluk-azınlık diye ayırıp insanı unutuyordun ya! Sen seni seveni görmeyip, acı çektirenin kucağına bayılıyordun ya hani; sonra da aşk nerede diye zırlıyordun ya! İşte ben ondan yazıyorum. Hoş daha nicesi var. Örnekler çok ama sinir hapım bitmiş. Şimdilik sana selamlar medeniyet denen illüzyona kapılmış insanlık…